Column van Vincent Cantrijn: Druk

Column van Vincent Cantrijn: Druk

NIJMEGEN – Wekelijks leest Vincent Cantrijn zijn column voor in het radioprogramma Wat een Week. De aflevering van deze week is hieronder te lezen:

Ik moet het deze week natuurlijk over de Vierdaagsefeesten hebben die gisteren zijn begonnen. Ik verbaas me ieder jaar hoe de binnenstad in de week voorafgaand aan het festijn een totale metamorfose ondergaat. Metershoge overkappingen van straten en pleinen, tribunes, podia, terrassen, kramen. En dat met het vooruitzicht om volgende week alles weer af te breken. Ga er maar aan staan. Maar dat doet Nijmegen: energie genoeg. Old city, young vibe. Ik heb overigens het meest bewondering voor de mensen van de DAR die er dagelijks voor zorgen dat alle rotzooi zo snel mogelijk wordt opgeruimd, om de andere dag weer van voren af aan te beginnen. Ook daarbij denk ik altijd: ga er maar aan staan.

Tekst gaat verder onder de video.

Spaans benauwd

Hubert Bruls is van mening dat de Vierdaagsefeesten niet verder meer moeten groeien. De grens is volgens hem bereikt. Met 1,5 miljoen bezoekers barst de stad uit zijn voegen. Volgens politieke kenners regeert Bruls de stad, dus moet het waar zijn. Ik ben het met hem eens. Als ik foto’s van de Waalkade en andere feestlocaties zie dan krijg ik het Spaans benauwd. Het mooiste van het meedoen aan de Vierdaagse vond ik altijd het in mijn eentje trainen. Dat scheelde toch in de drukte. Misschien begin ik te oud te worden om in zo’n drukte te feesten. Zou zo maar kunnen. Het is niet anders.

Kanotocht

Ik laat dit jaar de Nijmeegse drukte voor wat het is. Morgen vertrek ik naar het hoge noorden om met mijn drie vaste wildernisvrienden een achtdaagse kanotocht te maken van 200 kilometer over een rivier in midden Zweden. Daar zal het niet druk zijn. Wat heet. We zijn daar alleen op de wereld. Geen bereik; geen appjes; geen mail; niks. Kanoën en in het wild kamperen. Koken doen we op een open vuur. Er is daar geen APV die dit verbiedt. Maar criticasters hoeven zich geen zorgen te maken. We sprokkelen dood hout en zorgen ervoor dat na afloop niet te zien is dat we op een plek gekampeerd hebben. Al deze inspanningen hebben een louterende werking op mij. Ooit schreef ik in mijn dagboek: “Kano, water, eten, vuur, slaapzak en tent. Dat is nu al meer dan een week ons hele bestaan. De rest is allemaal ballast. Misschien heeft de mens het zichzelf wel aangedaan door van alles en nog wat te willen. Wij hebben geen stress. Hoewel alle basale dingen tijd en energie kosten; maar dat is op te lossen. Hier word ik lichamelijk moe, maar geestelijk uitgerust.”

“Ben jij onderhand niet te oud voor dat soort avonturen?” Deze vraag wordt me wel eens gesteld. Mijn antwoord levert steevast gefronste wenkbrauwen op. Ik? Te oud?  Ik ben de jongste van het stel. De oudste viert volgende week bij het kampvuur zijn 75e verjaardag. Omroep Max hoeft niet te komen om filmopnames te maken. Met zijn viertjes rondom het kampvuur een verjaardag vieren is voor ons al druk genoeg.

Ik wens alle lopers en feestvierders een mooie week. Ondanks of misschien wel dankzij de drukte.

Foto: Vincent Cantrijn

Vincent Cantrijn

Nu op radio RN7: {{ current_item.title }} {{ current_item.title }}
Straks:
{{ next_item.title }}
{{ next_item.title }}