Column van Vincent Cantrijn: Prullenbak

Column van Vincent Cantrijn: Prullenbak

NIJMEGEN – Wekelijks leest Vincent Cantrijn zijn column voor in het radioprogramma Studio de Streek. De aflevering van deze week is hieronder te lezen:

“Welke Nijmeegse kunstwerken mogen van jou direct de prullenbak in?” Aldus een oproep op de site van de Gelderlander. Er stond een foto bij van het blauwe kunstwerk op het Kelfkensbos. Ooit schreef ik dat dit een prototype is van een experimenteel klimrek, waarvan de ontwerper God op zijn blote knieën heeft bedankt dat de gemeente Nijmegen zo vriendelijk was het te kopen. Toch staat het kunstwerk er al meer dan twintig jaar. Een houdbaarheidsdatum waarvan veel kunstwerken in Nijmegen alleen maar konden dromen.

Tekst gaat verder onder de video.

Wie herinnert zich het watergordijn aan de Waalkade nog? Voor een paar ton werd door de kunstenaar een kunstwerk bedacht dat volgens de gemeentelijke uitleg verwarring moest stichten en zou gaan imponeren door haar niet permanente verschijningsvorm. Dat is helemaal uitgekomen. Het watergordijn functioneerde voor geen meter. In no–time werd de niet permanente verschijningsvorm permanent verwijderd. Een paar ton in het waterputje meevoerend. En ik bleef in verwarring achter. Kunstmissie geslaagd. Ooit zou er een transparant beeld komen op het Mariënburg, dat architecturale vormen in het rond ging gooien. Alleen de kunstenaar begreep wat ermee bedoeld werd. Een teken van kunstzinnige hoogbegaafdheid, die ik mezelf niet toedichtte. Het kunstwerk is er niet gekomen. Net als achteloos in het landschap neergegooide piano’s  of een dobberende badeend  zo groot als een onderzeeër. En ze werden nog wel vol trots aangekondigd in een gemeentelijke kunstnota. Voor het Takenhofplein was een kunstwerk ontworpen dat door toenmalig wethouder Ronald Migo een afgekeurde vissteiger werd genoemd. Het kunstwerk werd niet geplaatst. Er kwam een fontein die zo chronisch last heeft van prostaatproblemen dat de Raad recent serieus heeft overwogen om uit bezuinigingsoverwegingen de kraan definitief dicht te draaien.

Romeins masker

De drollen op het Stationsplein zullen in de poll de prullenbak ook wel halen. Evenals de Blokken van Struycken.  En de wolf, die als kunstwerk op de Waalkade geplaatst gaat worden met een lauwerkrans om zijn nek als verwijzing naar het Romeins verleden, heeft op voorhand ook nog niet bij veel mensen het voordeel van de twijfel gekregen. Dit in tegenstelling tot het Romeinenmasker dat op Veur Lent is geplaatst. Daar staan ze in de rij om door de ogen van het masker naar de overkant te kijken. De drijvende kunstwerken die momenteel vanaf de oevers van het Wijchens Meer te bewonderen zijn roepen volgens de organisatie diverse reacties op. Variërend van “prachtige aanwinst voor Wijchen”, tot aan “onverantwoorde verspilling van belastinggeld en dat nog wel in deze coronacrisis”.   

In 2011 schreef ik in een column de volgende woorden: “Ik beloof u, dat ik me permanent zal blijven verwonderen over deze wonderlijke wereld. Maar ik hoop wel, dat iedereen met zijn vingers van die kunstwerken afblijft, ook als hij of zij er niks van snapt of het niet mooi vindt.” Ik sta nog steeds achter deze woorden. Kunst mag en moet verwondering, verbazing en zelfs afkeuring oproepen. Maar alleen de eigenaar bepaalt of een kunstwerk de prullenbak in gaat.   

Vincent Cantrijn
Columnist

Nu op radio RN7: {{ current_item.title }} {{ current_item.title }}
Straks:
{{ next_item.title }}
{{ next_item.title }}