Efficiëntie en hartelijkheid in de corona-teststraat: een eigen ervaring

Efficiëntie en hartelijkheid in de corona-teststraat: een eigen ervaring

NIJMEGEN – “Hee, goedemorgen! Je mag even hier wachten tot nummer drie vrij is.” De vrolijkheid van de medewerker die me verwees naar het juiste testhokje viel op, en ik vond het knap: ik had namelijk al gehoord dat ze iedereen vóór me in de rij op minstens dezelfde opgewekte toon verwelkomde. Hoe chagrijnig en ziek je ook bent: een ander die vrolijk is helpt toch een beetje. Sowieso hadden de medewerkers van de GGD-teststraat aan de Groenewoudseweg er zin in, op deze druilerige zondag.

Een échte straat

Voor mensen die het nog niet hebben meegemaakt hierbij een verslag van mijn ervaring in de corona-teststraat. Bij die term dacht ik tot zondag aan een gang in het GGD-gebouw, maar dat is niet de situatie. We moeten ‘straat’ letterlijk nemen. Een parkeerplaats bij het GGD-gebouw is met hekken omgevormd tot een éénrichtingsverkeer-weg. De meeste potentiële patiënten waren dan ook met de auto.

Na wat mogelijke corona-klachten liet ik me zondag in Nijmegen testen op Het Virus, en was niet alleen onder de indruk van de vrolijkheid van de medewerkers, maar ook van hun efficiëntie en kundigheid. Voor degenen die het nog niet hebben meegemaakt schets ik de gang van zaken: je rijdt of loopt de ‘drive-though’ in, en komt vanzelf bij een glazen hokje met een medewerker erin en een intercom aan de buitenkant. Het ziet eruit alsof je daar je hamburger kunt bestellen, maar hier wordt gecontroleerd of je de mail en sms hebt ontvangen, ter bevestiging van de afspraak. Ik had mijn smartphone al in de hand. “Zo te zien heb je de mail al voor je neus he? Dan zijn wij alvast geslaagd!” aldus de medewerker. De mevrouw achter me moest even zoeken, en werd daar kalm mee geholpen. Je service aanpassen aan de ‘klant’ die je voor je hebt: daar kunnen veel klantenservicemedewerkers een puntje aan zuigen.

Vervolgens stond tien meter verderop de eerder genoemde medewerker, die wist welk testhokjes vrij was, en iedereen doorverwees naar het juiste. “Wacht even voor het hokje, totdat de tester je naar binnen laat. En neem je ID mee naar binnen.”

De automobilisten moesten alleen bij die testhokjes even hun wagen even verlaten. In hokje drie werd ik alweer hartelijk verwelkomt door twee medewerkers, uiteraard helemaal gehuld in beschermende kleding. Eén van hen deed de administratie, de ander nam De Test af.

Inderdaad: heel diep

Iedereen die ik over dit type test heb gesproken had al verteld dat ze héél diep je neus in gaan met dat stokje. Toe ik dat bewuste stokje zag, dacht ik: oké, dan wellicht tot de helft? Dat bleek niet zo te zijn. Alle vijftien centimeters werden naar binnen geprikt. Ik wist niet dat ik zoveel neusbijholte in m’n hoofd had.

Dat veroorzaakte een nies-gevoel, een traanoog, en wat kriebel in de keel. Vervelend, maar de verhalen van verder gezonde lotgenoten die het AFSCHUWELIJK vonden, doe ik vanaf nu af als lichte aanstellerij. Vervelender vond ik het gedeelte daarna, waarin een houten stokje wel erg diep in mijn keel verdween. De kokhalsreflex schijnt erop te duiden dat het diep genoeg zit. Dat was aan de hand.

Ongeveer een half uur nadat ik de straat had betreden kon ik deze weer verlaten. De tester gaf me nog iets mee: “Hier heb je een foldertje dat je thuis kunt doorlezen. Daarin staat wat je kunt verwachten, en wat je moet doen en laten bij een positieve of negatieve uitslag. Beterschap!”

Maandagmiddag kwam de uitslag van de test: negatief, dus gunstig. Morgen weer naar de redactie!

Michiel van Heijst
Hoofdredacteur

Nu op radio RN7: {{ current_item.title }} {{ current_item.title }}
Straks:
{{ next_item.title }}
{{ next_item.title }}