Column van Vincent Cantrijn: Trots

Column van Vincent Cantrijn: Trots

NIJMEGEN – Wekelijks leest Vincent Cantrijn zijn column voor in het radioprogramma Studio de Streek. De aflevering van deze week is hieronder te lezen:

Zat ik afgelopen week nietsvermoedend naar een interview te kijken met Halimah Nakaayi uit Oeganda, winnares van de 800 meter bij de wereldkampioenschappen atletiek in Doha, hoor ik haar ineens zeggen dat ze erg trots op Nijmegen is. Pats boem. Of het niks was. Vanuit Doha een Oegandese liefdesverklaring voor Nijmegen, rechtstreeks op de Nederlandse televisie. Zo’n exotische liefdesverklaring krijgt een gemeentelijke marketingstrateeg in zijn stoutste dromen nog niet verzonnen. Haar liefdesverklaring kwam even spontaan als eerlijk over. Halimah trainde de laatste drie maanden in de bossen rondom Nijmegen. Daar lag de basis voor haar gouden medaille. Ze verklaarde snel terug te komen naar Nijmegen. Een feestelijke overhandiging van een beeldje van Mariken in het stadhuis is toch het minste wat de gemeente zou kunnen doen.  

Tekst gaat verder onder de video.

Trots op diffractoren

Er was afgelopen week nóg iemand harstikke trots. Een van de initiatiefnemers van de actiegroep West Wil Groene Buffer werd overvallen door een gevoel van trots omdat ze diffractoren zag liggen naast de Energieweg. Ik was even compleet van de wap toen ik deze kop boven het krantenartikel las. Trots op diffractoren? Wat nu weer? Verder lezend begreep ik dat diffractoren geribbelde stenen zijn die als een soort goot langs een deel van de Energieweg zijn gelegd. Het verkeerslawaai gaat zo omhoog en niet naar de zijkant. Daardoor zijn er geen hoge geluidsschermen nodig, terwijl de geluidsoverlast in West toch afneemt. Ik ben geen Willy Wortel. Mijn vrouw verzucht wel eens tegen vrienden: “Ik zou willen dat Vincent wat technischer was en wat minder lulde. Dat zou wel handig zijn.” Het is niet anders. Ik snap er dus geen hout van hoe geribbelde stenen ervoor zorgen dat geluid omhoog gaat. Hetzelfde heb ik bij afzuigsystemen in moderne keukens. Die zuigen de etensgeuren naar beneden in plaats van naar boven. Hoe het werkt weet ik niet, maar het werkt. Net als diffractoren. De altijd kritische actiegroep in West is er trots op. Meer heeft Harriet Tiemens niet nodig.

Benjamin Dondorp   

Maar de positieve koek is nog niet op. Afgelopen woensdag presenteerde de achtjarige Benjamin Dondorp uit het Waterkwartier in het stadhuis aan raadsleden een oplossing om eenzame ouderen uit hun isolement te halen. Zwaaistenen. Dat zijn stoeptegels voor het huis van een eenzame bejaarde waarop een zwaaiende hand is geschilderd. Voorbijgangers die zo’n zwaaisteen zien liggen, weten dan dat er iemand woont die het fijn vindt dat er gezwaaid wordt. Volgens Benjamin is het heel simpel: “Zo ontstaat contact. Want zo’n oudere denkt dan: yes, ik word ook een keer gezien!” Raadsleden wisten niet wat ze meemaakten. Eens een keer geen genuil, geen gezeik of geklaag, maar een achtjarig joch dat met een positief idee kwam om de samenleving wat plezieriger te maken. Benjamin had op het Jeugdjournaal gezien dat er in Zwolle al zwaaistenen liggen. “Dat is iets voor Nijmegen”, zei hij. Ambtenaren doen precies hetzelfde. Diffractoren liggen namelijk al langer in Hummelo.  

Benjamin verdient minimaal een eervolle vermelding bij de verkiezing voor de Nijmegenaar van het Jaar. Daarmee aantonend dat Nijmegen trots is op hem.

Foto: Vincent Cantrijn

Vincent Cantrijn

Nu op radio RN7: {{ current_item.title }} {{ current_item.title }}
Straks:
{{ next_item.title }}
{{ next_item.title }}