Column van Vincent Cantrijn: Vrijheid

Column van Vincent Cantrijn: Vrijheid

WIJCHEN – Wekelijks leest Vincent Cantrijn zijn column voor in het radioprogramma Studio de Streek. De aflevering van deze week is hieronder te lezen:

Door de coronaperikelen zouden we bijna vergeten dat we dit jaar 75 jaar vrijheid vieren. Gelukkig is in Wijchen de manifestatie Meerkunst om ons hieraan te herinneren. In het Wijchens Meer drijven dertien kunstwerken die alle dertien refereren aan het gevoel van vrijheid. Hoe de kunstenaars dat precies hebben opgevat is me nog niet helemaal duidelijk. De bordjes met uitleg en diepere betekenis van ieder kunstwerk moeten namelijk  nog geplaatst worden. En zonder die uitleg blijft het voor mij gissen wat een levensgrote toeter met vrijheid te maken heeft. Maar wat geeft het. “Het is al mooi dat de kunstwerken hier in vrijheid mogen drijven”, aldus een van de kunstenaars. Terwijl ze niet eens wist dat Wijchen jarenlang in de ban was van het permanent drijvende kunstwerk Das Blue Boot. Een kunstwerk van een Japanse kunstenaar, dat regelmatig van plek in het water moest veranderen omdat buurtbewoners er niet tegenaan wilden kijken. Het drijft nu al jaren zonder problemen tegenover volkstuintjes. Kroppen sla, tomaten en boontjes protesteren niet.

Tekst gaat verder onder de video.

Wijchen heeft een prachtige tentoonstelling gekregen. Coronaproof, gratis toegankelijk, 24 uur per dag, reserveren niet noodzakelijk, geen tijdslot, tot eind september. Komt dat zien, komt dat zien. Iedereen blij zou je denken. Mis gedacht. Tijdens mijn eerste wandeling langs de kunstwerken stond een man een foto te maken van het kunstwerk dat die middag met een grote kraan op een klein eilandje was neergezet. Een stalen plaat met de contouren van tulpen, als referentie aan de tulpen die nog steeds jaarlijks naar Canada gaan ter herinnering aan de Canadese bevrijders. “Deze foto stuur ik dadelijk naar de gemeente”, zei de fotograferende man met opgewonden stem tegen een andere man. “Want dit lijkt nergens op.” Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en vroeg waarom hij zo opgewonden was en of hij het kunstwerk niet mooi vond. Hij vond het kunstwerk prachtig. Maar het stond op een totaal verkeerde plek. Meteen wees hij op een bankje dat een paar meter verderop stond. “Daar zitten altijd veel ouderen om van het uitzicht te genieten. Helaas laat de gemeente het riet te hoog groeien en nu ook nog dat kunstwerk. Nu kunnen de ouderen vanaf dat bankje de toren van de kerk niet meer zien. En ze hebben het toch al zo zwaar in deze coronatijd. Kunstwerken plaatsen tot daar aan toe. Maar doe het dan goed.”

Boeven

Klein leed is ook leed. Dus ben ik eens op dat bankje gaan zitten. Een weldadige rust kwam over me. Eenden zwommen voorbij; kikkers kwaakten; de zon toverde prachtige schaduwen op het water; de stalen tulpen glinsterden; de wind liet het riet langzaam bewegen. Wat een plek; wat een ambiance. Maar ja. Geen kerktoren te zien. En dat nog wel in deze coronatijd. Wat een boeven bij de gemeente.

Paul Loermans is wethouder cultuur. Hij moet de klacht behandelen. Dat kan kort maar krachtig: “75 jaar na de bevrijding kan iedereen in Wijchen vanaf een bankje genieten van een goddelijk uitzicht. In alle vrijheid.”

Vincent Cantrijn
Columnist

Nu op radio RN7: {{ current_item.title }} {{ current_item.title }}
Straks:
{{ next_item.title }}
{{ next_item.title }}